هیچ خبری نیست!

هیچ صدائی نیست!

هیچ جوابی هم نیست!

دلم تحمل این حجم نگرانی را نداره!!

“White Flag”

I know you think that I shouldn’t still love you,
Or tell you that.
But if I didn’t say it, well I’d still have felt it
where’s the sense in that?

I promise I’m not trying to make your life harder
Or return to where we were

I will go down with this ship
And I won’t put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I’m in love and always will be

I know I left too much mess and
destruction to come back again
And I caused nothing but trouble
I understand if you can’t talk to me again
And if you live by the rules of “it’s over”
then I’m sure that that makes sense

I will go down with this ship
And I won’t put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I’m in love and always will be

And when we meet
Which I’m sure we will
All that was there
Will be there still
I’ll let it pass
And hold my tongue
And you will think
That I’ve moved on….

I will go down with this ship
And I won’t put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I’m in love and always will be

I will go down with this ship
And I won’t put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I’m in love and always will be

I will go down with this ship
And I won’t put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I’m in love and always will be

خودشو به آتش نزدیک میکنه

و به عشق نورهست که از زندگیش دست میکشه

اما به نظر من

پروانه عاشق نور نیست

پروانه عاشق شمعه!!

او آب شدن یارش را میبینه

و نمیتونه این درد را تحمل کنه

و برای خاموش کردن آتیشه که خودشو به آتیش میرسونه

هیچ چیز دردناک تر از دیدن آب شدن معشوق نیست

برای من این SMS های گاه و بیگاه، این ایمیل ها و ندرتا تماسهای تلفنی، حکم همان تیک تاک را داره!!

باورم میشه که با تمام سختی ها و گرفتاری های روزمره

هنوز عشقی هست

باورم میشه که هنوز زندگی جاریست

من از این تیک تاک ها نیرو میگیرم

اوایل مهر ماه، تازه از یربازی اومده بودم

با سر تراشیده، پر انرژی و با اعتماد به نفس زیاد

بعد از چند سال حسرت دانشگاه، آماده بودم به تلافی همه سختی های دوران آموزشی، همه درسهای دنیا را بخونم

صبح اول وقت بود

سوار اتوبوسی شدم که به دانشکده میرفت

تفریبا پر بود، صندلی دوم کنار دختری جا خالی بود

نشستم (هنوز اتوبوس ها زنانه مردانه نشده بود)

مشغول پاره کردن بلیط هائی بود که تازه خریده بود

آماده میکرد برای روزهای بعد که دردسترس باشه

این همون کاری بود که خودم هم میکردم

از همون زمان که اول راهنمائی بودم و برای رسیدن به مدرسه

بایستی دو تا اتوبوس سوار میشدم

از این کارش خوشم اومد

نشون میداد یک اتوبوس سوار بشو حرفه ای است

نشون میداد سوسول نیست

و این برایم خیلی حسن بود

از بلیط ها که فارغ شد کاری نداشت انجام بده

من هم از دستهاش جدا شدم

چشمهام رفت به صورتش

نیم رخ گیرائی داشت

 و بعد کتابها و جزوات

آرم روی جزوه ها نشون میداد دانشکده خودمون هست

و هم رشته ایم

عنوان روی جزوه ها نشون میداد که 2-3 سالی از من جلوتره

با یه حساب سرانگشتی و با احتساب چند سالی که به انتظار این رشته بودم

به این نتیجه رسیدم که از من کوچکتره

غفلت جائزنبود، سر صحبت را باز کردم

با راحتی و با روی باز جواب سوالاتم را در مورد دانشکده میداد

و من متوجه نشدم کی رسیدیم

قصد دارم یک سری از خاطراتم را در ارتباط با نام این وبلاگ اینجا قرار بدم

فقط برای اینکه جائی ثبت بشه، شاید روزی به درد کسی بخوره یا نظر کسی به دردم بخوره

به دلیل حساسیت موضوع بعضی مطالب را سربسته و بدون ذکر نام مینویسم، اما تماما واقعی است.

امیدوارم بتونیم دو نفره این وبلاگ را بنویسیم